پشت واژگان سکوت

بهار مبارک

بانوی آبان — Fri, 6 Apr 2012 12:36:17 GMT

و بهار هم انگار فصل عاشقی است چون پاییز .... نمی دانم چه رازی است در این دو فصل ... که آدمی را عاشق تر می کند ... پاییز با دلتنگی هایش بوی عشق می دهد و بهار با سرمستی اش یادآور عاشقی است ...

و این بهار چقدر رنگ و بوی حضرت عاشقی را نیز میدهد ... که این فصل به تمامی انگار نشانه های او را فریاد میزند ... همو که هم «هو العاشق» است و هم «هو المعشوق» .... صدای سحرگاهی گنجشک ها ... باران های ناگهانی ....بوی خاک نمناک ... سبزه های خیس ... ابرهای سفید و آسمان آبی .... نسیم های خنک .... همگی نشان او را دارند ..... گاه در پس هر نسیم بهاری که صورتم را نوازش میکند گمان میکنم، دست خداوند است که مرا نوازش کرده است ... نمی دانم ... نمی دانم با این همه ظهور چرا باز هم خداوند را فراموش می کنیم ... گاه احساس میکنم خداوند از فرط ظهورش پنهان به نظر می آید .... و آدمی که گرفتار عادت است و هر چه هر چیزی در دسترس تر، فراموش کردنش برای آدمی آسان تر ... و خدا ...

_{* بهار مبارک ...}

_{* کاش روزی بهار واقعی بیاید و این زمستان
دائمی را سرانجامی باشد ...}

_{*به قول قیصر کاش به بی عادتی عادت
کنیم}

_{* خداوند در قرآن روز قیامت را روز
حسرت می نامد ... ولی انگار تمام روزها روز حسرت اند ... تمام روزهایی که خدا در
ذهنمان بود ولی در قلبمان نبود ... تمام روزهایی که همه کار کردیم جز بندگی ...
مگر نه اینکه خداوند فرمودند «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ»
... انگار که ما همه کار می کنیم الا بندگی ....}

_{* به شدت احساس خسران میکنم}

_*_{.... (برای تمام ناگفته هایم )}

روح خدایی مان

بانوی آبان — Thu, 15 Mar 2012 08:18:23 GMT

نمی دانم چرا همیشه کم خود را در برابر خدا زیاد حساب می کنیم و زیاد او را کم .... همیشه طلبکاریم و برای هر کار کوچکی چشم براه پاداشی و معجزه ای... انگار عادت کرده ایم در برابر هر چه می کنیم چیزی بخواهیم ..... حال آنکه هر آنچه که او می گوید و می خواهد به تمامی برای خود ماست ... که روح خداییمان زنده شود ... که پرواز کنیم ... که از این زمین کنده شویم ... چرا که دنیا را از آن جهت دنیا نام نهاده اند که پست است و دنی .... و انسان لایق اعلی علیین ... و البته خود را به ندانستن می زند ... چرا که او را هم از آن جهت انسان نام نهاده اند که نسیان و فراموشی همراه همیشگی اوست ... که خالقش و عهد ازلی اش را به دست فراموشی سپرده و معصومیت خود را در ورطه ی حیات این دنیا جولانگاه شیطان کرده .... و آن سوتر خود را هم نمی بیند که خدایی مشتاق و منتظر اوست ....

فقط کافی است کمی کنده شویم .... کمی گرد و خاک این دنیا را از دست و پاهایمان تکان دهیم .... از کمی دورتر به دنیا نگاه کنیم .... پیمانه کنیم روحمان را و قالب دنیا را ... و ببینیم این روح خدایی در این قالب دنیایی جا می شود و یا اینکه ما او را کوچک و حقیر کرده و به زور در قالب دنیا جایش داده ایم .... و بفهمیم که چرا گهگاهی دل این روح بینوای ما در این قالب تنگش می گیرد و هوای خدا به سرش میزند .... انگار میفهد که چه کلاهی سرش گذاشته ایم .... و صد حیف که آنقدر هیاهوهای این دنیا گوشهایمان را کر کرده که فریادهای روحمان را نمی شنویم .... و سرخوردگی این روح بینوا را به حساب بدی دنیا و کمی خوشیهای آن میگذاریم ... غافل از اینکه خودمان به زنجیرش کشیده ایم ..... و کاش خدا را مبدل به کم رنگ ترین رنگ این دنیا نمی کرده ایم ....

_{*همیشه از خدا
شرمنده ام که با اسباب و و سایل و نعمتهای خودش پیش چشمانش نافرمانیش را می کنم
....}

_{*کاش جرات
داشتیم و نمیگذاشتیم دنیا به هر سو که بخواهد ما را ببرد ....}

_{*یادمان باشد
... دنیا دزد است .... دزدی که انسان را از خودش می دزد و سرگرم می کند ... و ما
همیشه دیر می فهمیم ....}

_{*نمیدانم چرا
احساس میکنم خواب بودنمان با بیداریمان خیلی تفاوت نمیکند که بدتر هم هست .... چرا
که انسان خوابیده را میتوان بیدار کرده ولی کسی که خود را به خواب زده هرگز ....}

_{* کاش خدا را فراموش نمی کردیم ....}

از خداییم

بانوی آبان — Thu, 2 Feb 2012 22:43:00 GMT

همیشه وقتی آیهی «انا لله و انا الیه راجعون» را میشنیدم و یا میخواندم متاثر میشدم ... گویی که همیشه بوی رجعتی میآمد .... بوی از دست دادنی .... بوی جای خالی کسی .... کمی عمیقتر که به این آیه فکر کردم ... انگار که به وجد آمدم ... انگار شوری در من به پا شد ... ما «انا لله» هستیم .... مگر می شود؟ .... ما از خداییم ... ما؟ .... مایی که همه جور ناسپاسی و غفلت زدگی از او همیشه همراهمان است ..... مگر بزرگترین از این هم میشود ... که ما از خدا باشیم .... احساس امید به آدمی دست میدهد .... احساس بزرگی واقعی .... احساس از خدا بودن ......

«و انا الیه راجعون» ..... و به سوی او باز میگردیم .... مگر وعدهای زیباتر و امید بخشتر از این هم وجود دارد ؟ ..... انگار که ما از خدا بودهایم و از او جدا شدهایم و حال به سوی او باز می گردیم ..... چه چیزی مسرور کنندهتر از این وجود دارد .... به سوی خدایمان باز میگردیم ....

حال که فکر میکنم .... میخواهم بدانم کجای کارمان میلنگد که از بازگشتن به سوی اویی که از خودش هستیم میهراسیم ..... به خدایی که عشق مطلق است .... به اویی که اله العاصین است و ملجاء المطرودین ...... دلیل المتحیرین است و انیس من لا انیس له ....

* در وبلاگ دوستی خواندم .... گاهی آنقدر گرم رفتن هستیم... که فراموش می کنیم در حال بازگشتیم ... بازگشت به سوی او ....

* کاش باور میکردیم خدا بسیار بسیار مشتاق و منتظر ماست ....

* کاش خدا را به همین سادگی ها از دست نمی دادیم ....

*کاش دنیا اینقدر به دستهای ما نچسبیده بود ....

*کمی درگیر پایان نامه ام ... کمتر می نویسم و می خوانم ....

سلوک سهراب

بانوی آبان — Sun, 1 Jan 2012 09:01:15 GMT

سهراب چه خوب راه سلوک را به آدمی یاد می دهد ... وقتی که می گوید ....

عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد : وسیع باش و تنها و سر به زیر و سخت ...

وسیع باش .... اما نه به وسعت دریایی که عمقش به اندازه ی بند انگشتی باشد .... که در سطح هیچ نخواهی یافت .... که خود را هم از دست می دهی .... وسیع باش و عمیق .... که هر چه عمیق تر ... ناب تر ....

و تنها .... که تنهایی مرزی است که هم به صعود منتهی می شود و هم به سقوط .... تنها باش ... در اوج صداها و رنگهای دنیایی ... که خدا را در تنهایی درون خواهی یافت .... وقتی خودت را از اغیار خالی کنی ... دوست را خواهی یافت ....

و سر به زیر .... که خدا چشمها را برای ندیدن به ما داده است .... و نه برای دیدن .... می خواهد چشم سرمان را به دنیا ببندیم .... تا چشم دلمان را باز کند ....

و سخت .... که در این دنیا فقط باید سخت باشی که رشد کنی .... که اگر کمی در برابر دنیا خم شوی ... دنیا تو را مال خود خواهد کرد ..... باید سخت باشی چرا که راه خدا در سختی ها یافت میشود ....

_{* گاهی احساس میکنم خدا اینقدر هست که فراموشش می کنیم .... خدایی که امید حقیقی آدمی است .....}

_{*کاش یادمان بماند خدا چشم را برای دیدن و گوش را برای شنیدن به ما نداده است .... خدا گوش و چشم را به ما داده تا ببیند ما چقدر می توانیم از این دنیا چشم ببندیم و صداهای این دنیا را نشنویم ... تا خود را در خلوت درون مان نشانمان دهد ... کاش یادمان بماند خدا چشم و گوش را برای ندیدن و نشنیدن به ما داده است}...

_{* نمی دانم امسال چرا جمع کردن هیئت ها بعد از عاشورا اینقدر برایم دلخراش بود ... احساس می کردم انگار تکلیفمان را انجام داده ایم باید به دنبال زندگی مان برویم ... انگار هیچ کس به یاد کاروان امام حسین بعد از عاشورا نبود ... انگار عاشورا تمام شد همه چیز تمام شد .... یادم می افتد دلم می گیرد ...}

بیهودگی زندگی

بانوی آبان — Tue, 13 Dec 2011 18:01:49 GMT

رسیدن به بیهودگی زندگی، پایان نیست، آغاز است. این حقیقی است که تقریبا تمام روانهای بزرگ از آن آغازکرده اند .... این جمله را سالها قبل جایی که یادم نمی آید خوانده ام و مدت هاست آن را نوشته ام و بر دیوار روبرویم گذاشته ام .... که هر روز ببینمش ... و روزهایی که از زندگی خسته ام بخوانمش ... یادم باشد که زندگی بیهوده است اما این بیهودگی پایان زندگی نیست .... یادم باشد همه ی آدمهای بزرگ دنیا این بیهودگی را لمس کرده اند و به دنبال چیزی فراتر از روزمرگیها رفته اند .... که مردمان دو دسته اند .... دسته ای که اصلا نمی دانند در حال زندگی کردن هستند .... نمی دانند زندگی چیست ..... نمی دانند زندگی باید آنها را به جلو براند و یا آنها زندگی را ..... و دسته ای دیگر ..... که خود سکاندار زندگی خویشند ... که هرگز اسیر روزمرگی ها نمی شوند .... اینهایند که بیهودگی زندگی را لمس می کنند و قصد می کنند کاری کنند فراتر از این بیهودگی .... چیزی بسازند .... چیزی بیابند .... اندیشه ای خلق کنند .... اینهایند که فرق بین حقیقت و واقعیت زندگی را یافته اند .... مردمان اسیر روزمرگی ها، واقعیت زندگی را زندگی می کنند .... هر جور که زندگی بخواهد ... ولی روانهای بزرگ به دنبال حقیقت زندگی اند ...... واقعیت زندگی گولشان نمی زند .... اسیرشان نمی کند .... و مرز بین این واقعیت و حقیقت بسیار باریک است و خداوند چه خوب در قرآن این مرز را نشان داده است ....« و زندگی دنیا چیزی جز مایهی فریب نیست»آل عمران. آیه 185 ...... کاش لمسش می کردیم ....

_{* نمی دانم چرا هنگام نوشتن این جملات اینقدر دلم گرفت ....}

_{* کاش تکلیفمان را با زندگی روشن می کردیم ....}

_{* کاش تکلیفمان را با دلمان روشن میکردیم ....}

_{* کاش دلم اینقدر مرا آزار نمی داد... کاش کمی حرف عقلم را می فهمید .... گوش می کرد.... گاهی مراعات مرا هم میکرد.....}

_{* ...........}